Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Οι ρεαλιστικές ΄και πρακτικές προτάσεις του Αντώνη Σαμαρά που προκάλεσαν αίσθηση - από τη χθεσινή ομιλία στο Economist





* Όλες οι σημαντικές επενδύσεις να περνάνε από το Γραφείο του Πρωθυπουργού και να ξεμπλοκάρουν αμέσως.Υπό συνθήκες πλήρους διαφάνειας
* Να υπάρχει η μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία σε κάθε ευρώ που ξοδεύεται.
* Να μην υπάρξει ποτέ ξανά περίπτωση, όπως αυτή με το Ισπανικό κρουαζιερόπλοιο Zenith , που το διώξαμε ουσιαστικά από τον Πειραιά. Και μαζί του κινδυνεύουμε να χάσουμε και πολλαπλάσιους άλλους επισκέπτες φέτος, ίσα-ίσα τη στιγμή που τους χρειαζόμαστε περισσότερο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αυτοκτονήσει μια χώρα. Το να διώχνει τους τουρίστες της την ώρα της μεγαλύτερης κρίσης της είναι ο χειρότερος. Κι εν πάση περιπτώσει, αυτή η χώρα δεν θέλει να αυτοκτονήσει…
* Οι αποφάσεις που παίρνονται να υλοποιούνται. Και να κοπεί όλη η γραφειοκρατία που μεσολαβεί ανάμεσα στη λήψη μιας απόφασης και την υλοποίησή της. Ένα απ’ αυτά για τα οποία δυσπιστούν οι αγορές απέναντί μας το τελευταίο διάστημα, είναι όχι για το αν θέλουμε να πάρουμε μέτρα, αλλά για το αν μπορούμε να τα υλοποιήσουμε. Πρέπει να τους δείξουμε, ότι πλέον μπορούμε.
* Να μη γίνονται μισές μεταρρυθμίσεις, γιατί κινδυνεύουν να μετατραπούνε σε… συνολική Απορρύθμιση! Όπως για παράδειγμα ο «Καλλικράτης», η διοικητική μεταρρύθμιση που προωθείται χωρίς πόρους, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες και με έντονη οσμή… «κομματικής κοπτορραπτικής» στη χωροταξία της. Υπάρχουν, όμως, τρεις τρόποι να ακυρώσεις μια μεταρρύθμιση εξ αρχής. Η Κυβέρνηση διάλεξε και τους τρεις…
Κι όλα αυτά χωρίς την παραμικρή διαβούλευση με τους δήμους. Εκείνοι που έκαναν «σημαία» τους τη δημόσια διαβούλευση εκεί που δεν χρειάζεται και επί μήνες παρέλυσαν το κράτος, καθυστερώντας τους διορισμούς Γενικών Γραμματέων στα υπουργεία, αρνήθηκαν κάθε διαβούλευση εκεί που ήταν πιο απαραίτητη!
Θα μπορούσα να συνεχίσω επ’ άπειρον αυτόν τον κατάλογο των πρακτικών ιδεών άμεσης εφαρμογής.
Προτιμώ να κλείσω με δύο παρατηρήσεις:
* Σήμερα που το σύστημα καταρρέει πολλοί προτείνουν «φρέσκες ιδέες». Όπως για παράδειγμα να μειωθεί η δύναμη της Βουλής σε 200 βουλευτές. Εγώ δεν δημαγωγώ. Ιδιαίτερα σε μιαν εποχή που και 50 βουλευτές να πρότεινες να έχει η Βουλή, θα σου έλεγε η Κοινωνία «μπράβο». Άλλωστε πολλά χρόνια πίσω, σε μιαν εποχή που δεν «μεσουρανούσα», είχα από τότε προτείνει Βουλή 200 βουλευτών.
Ας μην μπερδεύουν, λοιπόν, κάποιοι το λαϊκισμό με τα μεγάλα διαρθρωτικά μέτρα για να ξεπεράσουμε την κρίση. Ο λαϊκισμός βλάπτει την Πολιτική. Βλάπτει την Κοινωνία. Βλάπτει τη Δημοκρατία. Και πάνω απ όλα επιδεινώνει την κρίση…
* Τέλος, ακούγονται πολλές φωνές, που ζητούν μπροστά στην κρίση πολιτική υπευθυνότητα.
Άλλες είναι σοβαρές και καλόπιστες. Και πάντα σταθερές…
Άλλες προσπαθούν να τεκμηριώσουν τη συνενοχή των δύο μεγάλων κομμάτων προκειμένου να συμπαρασυρθεί ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος στην κρίση.
Ξεκαθαρίζω λοιπόν: Ως υπεύθυνος πολιτικός οφείλω να είμαι ρεαλιστής. Γι’ αυτό εξ αρχής έκανα πράγματα δεν έχει ξανακάνει ποτέ κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: Ζήτησα από την κυβέρνηση να πάρει μέτρα εγκαίρως, πρότεινα αντιδημοφιλή μέτρα, υπέδειξα τι να κάνει και τι όχι, έβαλα πλάτη στις προσπάθειές της να επιτύχει την στήριξη των Ευρωπαίων και να αποκρούσει τις επιθέσεις των κερδοσκόπων.
Αλλά απέναντί μου έχω μια Κυβέρνηση, που με νοοτροπία ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, έβαλε συστηματικά την προπαγάνδα της, για να παρουσιάσει τη συναίνεση ως αδυναμία.
Γι’ αυτό δεν ασχολούμαι με την Κυβέρνηση και τις ανασφάλειές της.
Ασχολούμαι αποκλειστικά με το συμφέρον και το μέλλον του τόπου…